شب شد و بيدارم شهر ما در خواب است دختر ماه آمد نام او مهتاب است
به روح و جسمم بريز شهوت لبانت را تا شايد آرام گيرد جان بي قرارم با نگاهی پر شور و صدایی که سکوت بشکند در مخمل نرم کلام لذت تاب و تب گرمی عشق گرفتار نگاهی گشتن هیجان بوسه... امشب با نگاهت هوسی تازه در درونم جوشید! بی حضور مهتاب هیاهویی است میان ستارگان در این سیاهی نا امید شب که شرم می بارد از تمام لحظه های تلخ آن چشمان من به امید کور سویی از مهتاب گاه می گردد ، گاه خسته به نقطه ای خیره می ماند ستارگان چشمک می زنند می چرخند می خندند و نگاه من همچنان خسته همچنان خیره. سهم من از آسمان انتظار است انتظار حضور گم کرده ای حتی برای چند لحظه گویی بلندترین شب سال است امشب سرد ، تلخ و پرستاره بی حضور مهتاب ... هم بستر من شده در آغوشم آرميده محو او شده ام پلک هايش تفسير هزار واژه و احساس است زيبا ترين ملودی را دارد آهنگ نفس هايش اوج هنر گيتی ميان شيار های انگشتش نهفته است من به بهای آغوشش تمامی دنيا را دادم و به اميد بوسيدنش تمامی آخرت را فردوس من، ميان حرارت اندامش جای دارد و دوزخم ،در بحبحه ی صبح که بر ميخيزم تو تمام آرزوی من هستی که شبها برایت لالایی می خوانم تو دلیل همه نفس هایم هستی که بوی غریب انتظار را در هوا پخش می کنم تو سرآغاز غزل هایم هستی که برایت می سرایم و روی دیوار زندگی ام می نویسم تو دست نوشته هایم را به نام خود کرده ای وتنها بهانه جاری شدن آن بر روی کاغذ سفید دفترم شدی تو رنگین کمان رویاهای زیبا و محال من هستی که شبها برایت فال می گیرم تو تنها دلیل بارانی شدن چشم هایم هستی که فقط برای تو ترانه می خوانم... فاتحي لبانم را از آن خود ساخت خشونت او چنان آميخته با مهرباني بود كه مرا در هم نشكست در را باز خواهي كرد و صدايم خواهي زد و من سراسيمه و بر پا پنجه هاي چابك بي قرارم فاصله تنهايي مان را خواهم دويد و گلخند جيغ از بلنداي دلتنگي ام خواهد شگفت و دستهايت در كرانه آغوشم خواهد پيچيد و تو در ميخانه لبهايم مست خواهي شد نه؟ عشقم... آمدم تا دستهايت را در عرياني دشت پيكرم برقصاني با من بخواب...! بر بستر التهاب شبانه ام عريان مست! با نفس پر شماره ام تو تنت ميخندد از نفس مي افتم.. مي ميرم.. با تو من مي مانم! با تو من ميخوابم مي ميرم..!!! بيا جانا كه بي تاب تو هستم ز شب تا صبح بي خواب تو هستم نميداني چه حالي دارد اين دل كه مست جام ناياب تو هستم كه مست روي مهتاب تو هستم گل نيلوفر صحرا تو هستي به يغما برده دل از ما تو هستي دلت دريايي و اهل حقيقت دليل بودن دريا تو هستي به شبهاي من عاشق نگيني شود ما را از آن بالا ببيني به شبهاي من عاشق نگيني تو باراني تو شعري دلنشيني همين است آرزويم ساقي عشق كه روزي در كنار من نشيني تويي عشق و تويي نبض دل من تويي موج و تويي هم ساحل من ندارم هديه ايي در شآنت اي يار همين دل هديه ي ناقابل من نفسهايت با روح و تنم آميخته بود و من عريان لابه لای نفسهايت عشق بازي ميكردم دستهایم را به آغوشت آور
تا سینه های گرمت را لمس کنم
زبانت را و از برکه ی دهانت بنوشم
از بوسه های تو طعم رسیدن هلو بر درخت را می فهمم
از لمس تو
انگشتان را از حوضک گلو
تا دو هلال سینه
معلق چون دو خوشه ی انگور
تا دشتِ ماه و
شیطنت انگشتانه ی ناف
دشت سنبله ها و بوی بنفشه
...
اینچنین در تو جاری می شوم
گرم کلماتی
که کودکانه بر لبانت جاريست
داغ و
هوسناک ... من در نوازش به دنبال تهیج ام و او در نوازش به دنبال تسکین من می خواهم آتش بر جانش بزنم، او می خواهد آب سرد بر تنش بریزد.
می خواهم یک بار هم که شده- نوازشم نخواباندش و بیدارترش کند، توقع زیادی ست؟ مومنانت همه در فکر مداوای منند خلق در خنده از این خواهش بی جای منند چون زلیخا شده ام بی خبر از بد نامی کورها بی خبر از یوسف زیبای منند قوم نوحند که بر کشتی او می خندند غافل و بی خبر از پهنه ی دریای منند همه گفتند که باید به صلیبش بکشیم بی گمان بی خبر از عشق مسیحای منند همه شب مست در آغوش تو خواهم افتاد همه در حسرت یه لحظه ی یلدای منند این جماعت که زده لاف سخندانی و عقل پس چرا گیج و پریشان ز حرف های منند..!! مامور به اسیری بردن است نگاهت ای غزال من معذور به دل بردن است کمند ابروی کمانت خنجری به قلب است قامت رعنایت تیری به جسم و روح است من به دنبال تو روانم هر روز مقصر نیستم افسون به جادوی توام با تو از عشق نخواهم گفت که زبان از بیانش قاصر است نگاه می کنم به چشمانت که چشمت بفهمد عمق احساس مرا اما قبل هر چیز کاش بدانی که چشم من بعد تو هیچ چیز ندیده است..... عاقبت ترا گردن آویز خویش خواهم کرد و بدان من داربست تاکستان سینه های پر از شرابت هستم مستم کن که تا ابد استوار باشم.. دوباره پائیز آمده و هنوز از راه نرسیده نفسهای عاشقانه ام را به شماره انداخته...
هنوز نیامده هوای دقایقم را بارانی کرده...
پائیز را به هزاران دلیل دوست دارم...
پائیز فصل خلوت است و برگهای بازیگوشش بی مهابا پایت را رنگ می کنند...
پائیز فصل غصه های فراموش شده است...
گذشته های خاکستری...
و بوی خاکهای نرم کوچه هنگام ریزش... چنان مرا میان بازوانت بفشار که دیگر هیچ چیز را نیازمند نباشم شبی چون امشب سنگینی سر تو را بر سینه ام حس می کردم...! عمری چله نشین کوی ات بودم طره ی گیسو را به دست شب داده بودم او بدادش به صبح سپید شکست آینه به یکباره از دیدن موی سپید ای بی وفا ... ! چقدر بی تاب رسیدن ات بودم رسیدن همین لحظه ی خاکستر نشین می دانستم آتش آن همه سالهای فراق به دیدنت خاکستر می شود اما بی امان باریدم بر کویر تنهایی تا بیایی حالا که آمدی .... ! تو بگو خشکی چشمانم را چه کنم گره دستانم را چه کنم پینه های این پای لنگ را چه کنم قصه ی این ساز شکسته را چه کنم تو بگو ای نازنینا ... ! میثاق شب رفتن ات را چه کنم آه ای خدا ... تو بگو با این دل بیقرار چه کنم ؟ آن دو چشمان قشنگت از چه رو گریانند؟ گریه سهم دل مجنون من است نکند شیدایی؟ من در آن آیینه می بینم دو چشم ، مهربانتر از دو چشم یک غزال من در آن آیینه می بینم دو ابرو، تاب خورده چون کمان من در آن آیینه بینم چهره ای ،دلرباتر از ماه ، گرمتر از خورشید خرمن زلفت کمند ،صورتت شیرین چو قند ، کی شکوفد بر لبت ، گل سرخ لبخند ؟ شه پری ، بانوی ناز، ای غریبه، ای ز عشق عشقبازان بی نیاز پس چرا می لغزد اشک بر مرمر سرخ گونه هایت ، پاک کن شبنم را ! از چه رو غمگینی؟ شاهکار نقاش ، چشم خود را بگشا ،رخ خود را بنگر ، دیدن صورت ناز تو دلیلیست برای لبخند آه ای بانوی ناز. خوش به حالش آنکس ، که کند صبح دو چشمش به رخ ماه تو باز خنده را کن آغاز... این چند روز اگه نتونستم بهتون سر بزنم منو ببخشید به خدا این سیستم لعنتی قاطی کرده ایشاالله فردا میرم لب تابمو میارم میام به همتون سر میزنم این دوست نامرد برده هنوز پس نیاورده یه عالمه دوستون دارم عمریست که من اسیر و پابست توآم خواهان شراب ناب از دست توآم کی مست کند مرا شراب انگور من مست از آن دو چشم سرمست توآم.. 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من..
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت